Giel van Gastel verhalen in het dialect
Michel de Koning werd op 2 oktober 1943 geboren op Kuivezand, een buurtschap in de toenmalige gemeente
Oud- en Nieuw Gastel.
Hij was leraar Nederlands in Roosendaal. De Koning publiceerde zijn eerste gedicht in dialect in 1976.
Sindsdien schrijft hij ook onder de naam Giel van Gastel - verhalen in het dialect van Gastel waar hij geboren werd.
Hij is met die verhalen regelmatig voor Omroep Brabant te horen.
http://www.streektaalzang.nl/strk/geen/nbramdkn.htm
http://www.brabantsglorie.nl/Michel_de_Koning.htm.
Regelmatig zullen wij met toestemming van Michel op onze site een kort verhaaltje publiceren uit zijn boek
"Daor emme Giele wir".
NUUWJAOR
Oe ist? Zijde gullie 't ouw in't nuuw goed dur gekomme? Toch gin gekke dienge gedaon? Of ed'in 't nuuw jaor gelijk al vals gespuld mi't kaorte?
Witte nog, dà we vroeger as kleine jong vor de nuuwjaor uis aon uis liedjes gienge zienge?
Nuwe jaorke zoete, 't varken ee fier voete, vier voeten en ne stèèrt. Da's :och wel 'n cèèntje wèèrd.
Ik em mar nie gezonge, waant da sou jil slecht zijn vor lùstercijfers van Omroep Braobàànt.
De kienders gaon nou nie mjir zienge, terwèl t'r siens d'n euro toch wir echte cèènte zijn. Mar da's mar gèkèd, ee.
Trouwes, n'n oogst èènkele kjir beurde wij as kiend niks, à m'èrges aon dedeur kwaame. Mar daor waar op gerekend. Dan zonge me keiààrd: Ier wont de vrouw die gin geld geve wou.
En morgen is 't Driekoninge. Bij òòns in West-Braobàànt wor t'r dan eigelijk nerges mjir uis aon uis gezonge. Net over de meet in
d' Ààntwaarpse Kempe wel. Toch zonge wij, toen wij klein wààre, bij òòns op Kuivezàànd wel 'n Driekoningeliedje. Op ààndere plekke in Braobàànt zulle zedà zeker en vast ok wel kenne:
Driekoninge, Driekoninge, gif me ne nuwen oed, m'ne ouwe is verslete. Oòns moeder mag 't nie wete en òòons voader ee-g- 't geld op de rôôster geteld.
As klein Manneke em ik m'n eige altij suf geprakkezeerd over dieje rôôster. Wie kan t'r nou toch zo lôômp zijn om z'n geld op ne rôôster te goan zitte telle,docht ik. Dan spoord'ok nie, agge’t mijn vraogt. Laoter em ik ’t gesnapt. Die vaoder uit tà liedje ààr niks mjir te lammere, ij wààr platzak zogezeed en kon dieje nuwen oed vor z'ne zeun nie betaole. Mar wùrrom a tie moeder dà fan dieje versleten oed nie moog weten, dà weet ik nou nog nie. 'n Echte moeder ee toch ommes al lang in de gaote, dà t'n oed van d're zeun vesleten is. Witte gullie oe tà kot zit? Laot 't mijn 's wete, agge wult.
Met dank aan Michel de Koning(Giel van Gastel)
Bron:"Daor emme Giele wir"